×

Web orri honek berezko eta kanpoko cookiak erabiltzen ditu. Orrian jarraituz gero bere erabilera onartzen duzula ulertuko dugu.

Legendak

Igeltxoren Historia

KAIXO, Igeltxo deitzen naiz eta dragoi bat naiz, baina dragoi berezia… Metamorfizatu den dragoi bat naizela esan genezake, zapaburuak bezala, nire oraingo itxura lortu aitzin, ni ere txikia izan bainintzen. Denbora pixka bat baldin baduzue, nire historia kontatuko dizuet. Historia hau gehiago edo gutxiago maitatzen ahalko duzue, baina ziur nago ez zaituztela axolagabe utziko. Ni ezagutu eta gero, ez duzue Igeldo Mendiko atrakzio parkea berdin ikusiko. Beste begi batzuekin ikusiko duzue, eta bereziki, denek ikuspegi berri hau partekatzea lortuko duzue.

Nire historia HORRELA HASTEN DA

Hasieran, Drakkar baten, hau da, itsasontzi bikingo beldurgarri baten brankako irudi gisa jaio nintzen.

Zizelkatu ninduen artisauak ikuste batek itsasontziak iraultzea lortuko zuen irudi beldurgarri, ikaragarri eta basati bat sortzeko enkargua jaso zuen. Egiazko itsas deabrua!

Eta saiatu zen. Zin egiten dut saiatu zela. Ni han nengoen eta dena ikusi nuen. Gaur egun ere ezkatak tente jartzen zaizkit oroitzen naizenean.

Iraila bukaerako egun lasai batean izan zen. Zeruan, eguzkia ederra zen, dirdiratsu, nahiz eta ez zuen asko berotzen. Urte hori, Elurraren Erreginak haren jantziak berritzea erabaki zuen, eta horregatik, haren urteroko letargia bukaera aurreratu zuen, hegoko lurraldeetarantz bidai luzea oraindik hasi ez zuten hegaztien luma koloredun ederrak hartzeko intentzioarekin.

Herrixka bikingo txikian, Olaf zaharrak ni zizelkatzen bukatu zuen, eta haren obrari so egiten zion bere pentsamenduetan galduta.

Ni haren bilobentzako sorpresa bat nintzen: txalupa txiki bat, tailerraren ondoan zegoen lakuan jolasteko. Dudarik gabe haurren barrearekin ondoan hobeto lan egingo zuen, haiek baitziren Olafen bitaminarik hoberena, denboran zehar galdu zuen energia itzultzen ziotenak.

Eta ezinbestekoa zen Olaf indarrez gainezka izatea, haren hurrengo lana kolosala izan beharko zuela esan baitzuten errunek. Dudarik gabe bere bizi osoko lanik aipagarriena, gerokotasuneko ondarea izango zena. Eta errunak ez dira inoiz tronpatzen!

Tronpatzen direnak errunen mezua ulertu ez zuten gizakiak dira; Olafen kasuan bezala.

NI NINTZEN LAN HORI!

Artisau zaharra ni zizelkatzen hasi zenean, ez zekien ez zela egur zati arrunt bat zizelkatzen ari; bikingoen lizar magikoko, hau da, YGGDRASIL-eko adar bat baizik; heien biziaren zuhaitza.

FREYA-k, amodioaren jainkosak, mundura bota zuen THOR-rek, gerlako jainkoa eta jainkorik indartsuenak indarra beste jarduera batzuetan erabili daitekeela uler dezan. Horregatik, Olafek lurrean aurkitu zuen adarrak arima zeukan, eta, nahiz eta edozein forma ukan, egur zati horrek bere arima atxikiko zuen.

Gero hau gertatu zen

THOR Olafen tailerrera joan zen Drakkar kolosal eta ikaragarri bat eskatu zuen. Hegoalderuntz espedizio bat hasteko presa zeukan, beraz haren mailua niregana bota zuen eta ontzi bikingo handi batean bilakatu ninduen. Baina presatua zegoenez, ez zen konturatu nire arima baketsua zela.

Espedizioa Kantauri kostara hurbiltzen zelarik, hiru olatu boteretsu itsasontziengana etorri ziren. Lehenak itsasontzi batzuk irauli zituen, bigarrenak beste batzuk hondoratu zituen eta azkenak, oraindik flotatzen zuten itsasontzi guztiak irentsi zituen. Ni izan nintzen, eutsi zuen bakarra, baina ez luzaz. Hiru olatuak eta gero zurrumurru bat entzun zen: “erasorik ez, razziarik ez” eta olatu erraldoi bat, izugarrizko proportzioekin eta gu irensteko intentzioekin agertu zen. Nik handik alde egiteko norabidez aldatzen saiatu nintzen, baina gidatzen zuen bikingoa konturatu zuen, eta ni madarikatuz, norabidea zuzendu zuen. Ondoren gertatu zena pixka bat nahasgarria zen. Poliki hondoratzen nintzela nabaritu nuen, ia konorterik gabe hondoraino iritsi arte.

Itsas hondoan, denborak haren neurketa berezia dauka, segur aski han azpian urteak pasa nituen. Mota guztietako izakiak ezagutu nituen: sirenak, itsas izarrak, baleak, olagarroak, legatzak eta antxoak… Egun batez, izokin batek Bidasoa ibaira zihoala esan zidan. Ez zen hori egiten zuen lehen aldia, eta gauza miresgarriak esaten zituen leku hori buruz. Hezetasunak niri kalte egiten hasi zenez, laguntzea erabaki nuen. Denbora luzez ez nintzenez mugitu, mugitzerakoan nire izaera magikoak nire alboan zeuden algak gorputz-adarretan bilakatu zituela konturatu nintzen. Besoak neuzkan ! Horrez gain, nire azalak itsas azpiko kolore berde-urdintsua eskuratu zuen.

Ibaian gora joan ginen, alboan handitzen ziren oihanak begiratuz. Lekua hain miresgarria iruditu zitzaidan non han denbora batez gelditzea erabaki nuen, nahiz eta izokinak dragoiak lurralde haietan oso ondo ikusiak ez zeudela esan; inork ez ikustea aholkatu ninduen.

Baina beti bakarrik eta ezkutaturik egoteak ez ninduen pozten, horregatik sekulako zoriona sentitu nuen neska ilehori liluragarri batek larritu itxurarekin haren orrazia ikusi nuenez galdetzeko niregana etorri zen egunean. Hasieran emazte bat zela uste nuen, baina gero lami bat zela konturatu nintzen.

Lamiak emazte gorputz eta ahate oinak dauzkaten izakiak dira;  heien ilea urrezko orraziekin orrazten dute kantu ederrak abesten dituzten bitartean. Hain larritua zegoen non bere orrazia aurkitzen laguntzea konprometitu nintzen. Kreatura guztiei galdetu nien eta azkenean igel batzuk aurkitu nituen; Kattalin izeneko neska bat usu ibaira jolastera etortzen zela esan ninduten. Bista txarra zeukanez, korronteak eraman zuen orrazi bat hartu zuen, lamiaren orrazia zela konturatu gabe. Orduan, Kattalin itzuli arte itxaron nuen belar batzuen atzean ezkutaturik, eta agertu zenean, orrazia eskatu nion. Neskak, beste igelak korroka egiten entzuten zituenez, haietariko bat nintzela uste zuen, eta ni deitzen hasi zen: “Igeltxo, etorri hona!” Ni hurbiltzerakoan neska ez zen beldurtu, baina ni bai hark ni ukitzeko bat-batean eskua luzatu zuelarik, eta konturatu gabe, su ahokada bat bota nionean. Une hori arte ez nekien ahotik sua botatzeko gaitasuna nuenik. Paralizatua gelditu nintzen...

Oso beldurtuta nengoen. Baina Kattalinek, bista oso txarra zeukanez, dragoi baten ordez igel oso handi bat nintzela uste zuen, horregatik haren etxeraino eraman ninduen, pozik maskota berri bat zeukalako. Momentu horretan ez nintzen oraindik konturatu suak ez zuela neska erre; eta horrez gain, ez zuela berotasuna sentitu.

Kattalinen etxean gauzak ez ziren ondo joaten. Bere aita  burdinolan lan egiten zuen, madarikazio batek sutegiko sua itzali zuen, eta gau horretan norbaitek izpiritu txarraren araoa hausten ez bazuen, ezingo zen inoiz gehiago burdina landu burdinolan.

Kattalinen gurasoak haien alaba dragoi batekin itzuli zela ikustean, beldurtu eta garrasika hasi ziren, eta nik, nahi gabean beste su ahokada bat bota nuen. Orduan bere aitak ulertu zuen : nire suak argitzen zuen, baina ez zuen erretzen: ni nintzen konponbidea ! Sutegia pizten ahal nuen, izpiritu txarrari bere madarikazioak huts egin zuela sinestarazteko. Horrela egin genuen, eta behin araoa hautsita, ibai bazterreko burdinola berriz funtzionatzen hasi zen.

Kattalinek orrazia itzuli zion lamiari, eta honek, eskertzeko, betaurreko batzuk sortu zizkion 2 ur tantekin, berriro nahigabean lami baten orrazia hartu ez dezan. Niri laster behako nukeen laguntza bat emango ninduela zin egin zidan. Eta horrela izan zen. Herriko jendeak nitaz beldur zuen, eta behin eztabaidak eginak, ni MARI jainkosarengana bidaltzea deliberatu zuten, hark erabakitzeko zer egingo zuen nirekin. Baina ezin nintzenez igeri eginez joan, geroztik nire oinak diren burdinazko bota ederrak egin zizkidaten. Botek marka berezi bat uzten zuten, jendeak dragoi baten presentziaz (dragoi baketsu eta atsegina, baina dragoi bat azken finean) jakinean egoteko. Nire marka zen! Zigilu pertsonal moduko marka bat.

Denbora luzaz ibiltzen egon eta gero (mendiak igo nituen zerua ukitu arte, eta gailurrak jautsi nituen infernuraino iritsi arte) MARI aurkitu nuen Aiako Harrietan. Haren suzko estela jarraitu behar izan nuen zerutik joatean, eta bereziki ernatu behar nintzen, MARI denbora gutxi gelditzen baita leku batean. Izan ere, Anbototik joan zen justu ni iritsi aitzin, honek gure topaketa hilabete batzuez atzeratu zuen. Hala ere, haran miresgarri eta oihan hostotsuen artean haren bila nenbilean, milaka gauza eta mota guztietako izakiak ezagutzeko erabili nuen bidai liluragarri bat egin ahal izan nuen.

Egia esan nire bisitak MARI harritu zuen, baina nire historia entzunda, eta bihotz onekoa nintzela jakin eta (horregatik infernutik bota ninduten), ni laguntzea erabaki zuen. Momentukoz, ezin nuen pertsonen artean bizi beldurtzen nituelako, baina pixkanaka onartua izatea eta nigan konfiantza izatea lortu nezake. Itsasoa faltan botatzen nuenez, MARI-k ni Igeldora bidaltzea erabaki zuen. Han, lamiei harrizko itsasargi bat niretzat eraikitzea agindu zien. Horrela, gauero, nire suari esker, arrantzaleak Donostia herrixka txikiko porturaino itzultzea lagunduko nituzke.

Arazo bat baizik ez zegoen: nola joan ninteke haraino? MARI-k hegal pare miresgarri bat eta itsasargiko jardueratan lagunduko nindukeen orratzontzi bat ematea erabaki zuen. Itsasargi barruan 4 galtxagorri bizi dira (galtza gorridun ipotxak dira), baratzeaz okupatzen dira, egurra biltzen dute, etxea jasotzen dute, eta ez badaukate ezer egiteko, beste gauza batzuetaz okupatzen dira hemendik eta handik.

Horrela iritsi nintzen Igeldora, MARI-ren lurralderik ederrena. Geroztik hau da nire etxea. Hemen errezibitzen ditut nire lagunak, eta oso gustuko dut haiei nire historia kontatzea, oraintxe zuei kontatu dizuedan bezala. Gainera, nik sentitu dudan guztia haiek ere bizi dezaten, galtxagorriek gertatu zen bezala birsortzen lagundu naute.

LASTER ARTE

Monumentu Multzoaren zerrendara itzuli